Huize Frankendael creëert intieme sfeer op culturele Soiree in Amsterdam

april 20th, 2014

In een kamer met als enige verlichting een paar kaarsjes die branden, klinken de eerste tonen van een akoestische gitaar. Helemaal achter in Huize Frankendael in Amsterdam-Oost, speelt singer-songwriter Joost van Kersbergen zijn Nederlandstalige nummers, die haast op gedichten lijken. Niet alleen zijn de klanken van Joosts gitaar in de villa te horen, ook is er deze avond theater en beeldende kunst te zien en zijn er mini-concerten. In Huize Frankendael hangt een knusse en warme sfeer, waardoor de optredens extra intiem voelen.

De villa bestaat uit verschillende hoge kamers, waarin zowel een strijkkwartet als een koor van vijf jonge vrouwen optreden. Tevens  wordt er een cabaretachtig satirisch radioprogramma gehouden, genaamd Radio Romantiek. In een kleine kamer zitten twee radiomakers bij kaarslicht achter een tafel die moet functioneren als draaitafel. Tomm Velthuis en Ruben Jacobs nemen hun gasten in de maling tijdens interviews in hun programma en ze keuvelen samen verder over romantiek. Dit programma is hun sketch en ze betrekken het publiek ook regelmatig door bijvoorbeeld een quiz met hen te doen.

Kobra Ensemble

In de salon ernaast klinken de stemmen van de vijf jonge vrouwen van het Kobra Ensemble. Tegen de achtergrond van een hoog raam  en in het schijnsel van een kroonluchter zetten de vrouwen hun liedjes in. Ze zingen meerstemmig en ook heel hoog, maar het klinkt zo zuiver dat het hele publiek stil valt. Ze halen hun inspiratie uit Finse, Zweedse en Franse liedjes, maar zingen ook een cover van Paul Simons American Tune. Hoewel het vooral klassieke muziek is, maakt hun manier van zingen het heel toegankelijk.

Onderbrekingen

Niet alleen muziek en theater is er deze avond te vinden. Door de hele villa heen hangen aan de muur handgeschreven gedichten. Dit poëziebehang is een fijne onderbreking waardoor mensen even stil kunnen staan en na kunnen denken. Ook in de zalen op de benedenverdieping zijn schilderijen te zien en doordat er zoveel optredens zijn, verdwijnen deze werken naar de achtergrond.

Gurdjieff Kwartet

Zo treedt ook het Gurdjieff Kwartet op dat bestaat uit een accordeonist, twee violisten en een celliste. Tussen de nummers door vertelt accordeonist Ibo Bakker, die ook mandoline en gitaar speelt, verhalen over de oorsprong van de dansen en walsen die ze spelen. Zo raakt het publiek ook meer betrokken bij de muziek die ze horen.

De Soiree in Huize Frankendael laat een mooie mix zien van theater, muziek en beeldende kunst. Hoewel de muziek duidelijk overheerst, is voor elke cultuurliefhebber er wat te beleven. Een mooie, intieme avond vol goede optredens.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Reportage | No Comments »

Anne van den Dool schrijft met Achterland een prachtdebuut

april 20th, 2014

Anne van den Dool won in 2013 de Volkskrant-schrijfwedstrijd en Achterland is de debuutroman die daaruit voortkwam. De roman toont een onzeker meisje dat zich afzet tegen haar moeder en bij haar vriendje intrekt. Met het ene stijlfiguur na het andere beschrijft Van den Dool in poëtische zinnen de relatie tussen moeder en dochter, die uiteindelijk meer op elkaar blijken te lijken dan de dochter in eerste instantie wil toegeven.

Anne van den Dool was negentien toen ze de Volkskrant-schrijfwedstrijd won en in Achterland beschrijft ze het verhaal Emma, een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd. Emma heeft haar leven lang op haar tenen geleefd, met een moeder die alles wat Emma deed niet goed genoeg vond: door Marie’s neurotische trekjes moest alles in huis perfect zijn en daarvoor moest ze alles zelf doen. Dit resulteerde in nauwkeurig ingerichte koelkasten, keurig gedekte tafels en verjaardagen met perfect gebakken appeltaart. Emma trekt dit niet meer en verhuist naar haar vriendje Frank, bij wie het er thuis stukken chaotischer aan toe gaat. Dit lijkt ze eerst erg prettig te vinden, maar uiteindelijk merkt ze dat ook zij het wel erg fijn vind als de koffiekopjes niet door het hele huis slingeren.

Neurotisch beschreven details

De roman bestaat voor het overgrote deel uit gedachten van Emma. Deze gedachten weet Van den Dool nauwkeurig op papier te zetten, met een haast neurotische manier van beschrijven. Geen enkel detail wordt onbeschreven gelaten en repetitio wordt dan ook vaak gebruikt om alles precies op papier te krijgen: ‘Niet meer dan een toehoorder wordt je, een publiek zonder toegangskaartje, je had net zo goed iemand anders kunnen zijn, want kans om te reageren krijg je niet, aangezien alle punten in hun verhalen zijn vervangen door spaties, en spaties niet meer zijn dan korte happen adem’.

Bomvol mooie zinnen

Deze herhalingen zorgen er echter wel voor dat Van den Dool meer mogelijkheden krijgt om de zinnen prachtig op papier te zetten. De roman zit dan ook bomvol met mooie zinnen en de ene zin is nog poëtischer dan de andere. De hoeveelheid herhalingen is wel wat veel, waardoor de vaart wat ontbreekt. Je leest echter wel voortdurend met een lach op je gezicht en dit maakt een hoop goed, ook omdat vrijwel elke zin er een is om te onthouden, zoals ‘Lieve mama, is er iets tijdelijker dan een appeltaart?’ en ‘Haar blikken van bewondering duurden korter dan de sluitertijd van mijn geheugen’.

Groeimogelijkheden

Met Achterland laat Anne van den Dool duidelijk zien dat ze veel in haar mars heeft. De roman heeft een duidelijk plot, dat ondanks het gebrek aan vaart wel erg prettig leest. Soms is de plot iets te overduidelijk, omdat de lezer veel sneller doorheeft dan Emma dat ze veel op haar moeder lijkt. Pas in het slot wordt dit ook voor Emma duidelijk: ‘Ik parafraseerde haar woorden [..], maar pleegde in feite voortdurend plagiaat op haar gedachtegoed’. Dit is iets waarin Van den Dool nog kan groeien, maar haar mooie, poëtische schrijfstijl maakt haar debuut al erg goed. Een vervolg zal zeker worden gelezen!

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

De omwegen van Jeroen Theunissen is langdradig en onbegrijpelijk

april 20th, 2014

De omvangrijke roman De omwegen van de Vlaamse schrijver Jeroen Theunissen heeft het geschopt tot de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2014. Volgens de jury  is de roman ‘vlijmscherp’ en worden de gebeurtenissen ‘in vliegende vaart’ beschreven. Of de jury het over hetzelfde boek heeft, is onduidelijk. Want als er iets is waar het in De omwegen aan ontbreekt, dan is het wel vaart.

De omwegen is een bijna 400 pagina’s tellende niet-chronologische familiekroniek. De drieling Johan, Joris en Jonas Goetgeluck staat centraal. Tegelijkertijd met de levensloop van de drie Jo’s en hun ouders wordt een beeld geschetst van het naoorlogse België tot en met 2014. De Jo’s hebben allemaal een eigen karakter: Johan is slim, maar lacht nooit, Jonas is sociaal en geliefd, maar kan verder niet veel en Joris is een vrijbuiter met agressieve trekjes. Zo gaan ze ook allemaal hun eigen weg.

Jo, Jo en Jo

Dat de namen van de drie jongens bijna identiek zijn, maakt het in het begin lastig om de personages te onderscheiden. Bovendien worden ze niet alleen met hun voornamen genoemd, maar ook met de bijnamen Lange Jo, Grote Jo en Kleine Jo. Hoewel dit na een tijd wel went, is dit in het begin vervelend lezen.

Naast het feit dat de hoofdpersonages moeilijk uit elkaar te houden zijn, zijn ze ook nog eens onsympathiek en niet erg realistisch. Een drieling die zowel uiterlijk als karakter in werkelijk niets op elkaar lijkt, dat is vreemd. Daarnaast maken ze, omdat ze zo verschillend zijn en allerlei rare trekjes hebben, telkens ruzie. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor de Jo’s.

Onbegrijpelijke zinnen

Wat het lezen daarnaast vervelend maakt, is het langdradige en onbegrijpelijke taalgebruik. Soms moet je zinnen drie keer lezen voordat je snapt wat er precies staat. Zoals ‘Niet weinig vrienden, familieleden en kennissen waren heimelijk door zijn bij momenten charmante losbandigheid eerder gefascineerd dan verontwaardigd.’  En ziet ook maar één lezer een beeld voor zich bij de beschrijving van ‘Levantijnse ogen’? Het is op zich op een interessante manier verwoord en het spreekt voor Theunissen dat hij de lezer niet onderschat, maar waarom zou je jezelf door 400 pagina’s met dit soort zinnen heen worstelen? Met dit soort taalgebruik kan het boek de lezer maar moeilijk vasthouden en leest het niet lekker weg.

Hoewel Jeroen Theunissen een enorme, veelomvattende en met maatschappelijke kwesties doorweven familiekroniek heeft geschreven, doen zowel het taalgebruik als de onsympathieke, onrealistische personages afbreuk aan wat een goed boek De omwegen had kunnen zijn.

Tags: , , , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie, Tip | No Comments »

De highlights van de Quadriennale Beyond Tomorrow in Düsseldorf

april 19th, 2014

Nu te zien in Düsseldorf: de Quadriennale. Deze vierjaarlijkse kunstmanifestatie toont op veel verschillende plekken gelijktijdig exposities rondom het thema Beyond Tomorrow. De toekomst is uiteraard een onderwerp waar je veel kanten mee op kunt en een zeer gevarieerd aanbod (van Kandinsky tot Kapoor) is dan ook het resultaat. De kunst is om van te smullen. CultuurBewust.nl zette voor jullie de hoogtepunten op een rijtje. En bedenk: vanaf Amsterdam is het slechts tweeënhalf uur met de IC.

Maar liefst dertien tentoonstellingen zijn te bezichtigen, alle feestelijk geopend op 4 april. In verschillende gebouwen, onder andere in Museum Kunstpalast, Kunsthalle Düsseldorf en zelfs in een tunnel, kun je terecht met een dagpas van de Quadriennale. Veel tentoonstellingen zijn op loopafstand van elkaar te vinden.

Art and Alchemie – The Mystery of Transformation
Een echte aanrader is de tentoonstelling Art and Alchemie in Museum Kunstpalast. Hier zijn maar liefst 250 werken van begin 18e eeuw tot heden te zien. De alchemisten van vroeger, die goud wilden maken van stof, worden naast de kunstenaars van nu gezet, die van simpele materialen kunstwerken weten neer te zetten. In het ‘oude’ gedeelte kun je je vergapen aan tekeningen van Albrecht Dürer en een rariteitenkabinet terwijl je in het ‘nieuwe’ gedeelte wordt verrast door de Surrealisten en moderne en hedendaagse kunst van Sigmar Polke(1941-2010) en Anish Kapoor(1952). Kapoor maakt prachtige sculpturen waarbij het lijkt dat deze puur bestaan uit poeder. Vanaf hier kun je door het park lopen naar het volgende hoogtepunt in K20 Grabbeplatz.

Kandinsky, Malevich en Mondriaan
Drie topnamen in één tentoonstelling. De kunstenaars hebben elk een eigen ‘strook’ met kunstwerken en de werken zijn chronologisch neergezet. Zo kun je goed zien wat de kunstenaars gelijktijdig (begin twintigste eeuw) aan het maken waren. De gemeenschappelijke factor is niet enkel de geometrische vormen, die zij allen in min of meerdere mate in hun schilderijen verwerkten, maar ook de kleur wit. Deze kleur stond voor elke kunstenaar symbool voor iets groters, iets absoluuts.

Zo representeerde de kleur wit voor Wassily Kandinsky (1866-1944) een ruimte van mogelijkheden, zag Piet Mondriaan (1872-1944) de kleur wit eerst als een neutraal oppervlak, maar later als lege ruimte en zag Kazimir Malevich (1879-1935) de witte kleur als een achtergrond waarop de geometrische vormen leken te zweven. Allen zochten zij met hun werk een utopie, een ideaal, een eindstation, dat Malevich ogenschijnlijk bereikte met zijn zwarte vierkant.

Smart New World
Tegenover K20 kun je in Kunsthalle Düsseldorf naar de tentoonstelling Smart New World, waar je bij binnenkomst met een flinke dosis humor op scherp wordt gezet. Je wordt verzocht een formulier te ondertekenen waarmee je laat blijken met verschillende stellingen eens te zijn, zoals: “Illusion is a revolutionary weapon.” Smart New World poogt je een toekomstbeeld te laten zien, met name van de invloed van digitalisering en technologie en je hierbij bewust te maken van vele onderliggende systemen en structuren. Een van de werken is van Taryn Simon (1975), een digitale image atlas, waar je kunt zien welke beelden in welk land worden getoond bij het intoetsen van een woord in een zoekmachine. Zo zie je hoe ook google cultureel bepaald is en dat de voorkeuren van een land, censuur bepalen welke beelden jij ziet.

Saraceno
Een letterlijk hoogtepunt van de Quadriennale is het ruimtelijke en speelse werk van Tomás Saraceno (1973) genaamd In Orbit. Met een zwarte of donkerblauwe overall en (helaas) zweterige schoenen mag je zijn werk betreden. Het is een heel groot net dat 25 meter boven het museum hangt. Om het net heen hangen grote doorzichtige en alien-achtige ballonnen wat een sciencefictionsfeer oplevert. Een beetje wiebelig en spannend is het zeker. Kunstwerk of attractie? In ieder geval een bijzondere ervaring. Het is net alsof je in een ruimtepak boven het museum zweeft.

De Quadriennale in Düsseldorf is de rit absoluut de moeite waard en is nog tot 10 augustus 2014 te zien.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Reportage, Tip | No Comments »

Ulysees van Justin Nozuka is een groot experiment

april 19th, 2014

In 2007 had de Canadees-Japanse singer-songwriter Justin Nozuka een hitsingle met het nummer ‘After Tonight’ en al gauw werd soulvolle gitaarmuziek zijn handelskenmerk. Op zijn nieuwe album Ulysees breekt hij echter met die traditie. Op de plaat vertelt de muzikant een verhaal waarin de nummers een reis verbeelden langs langgerekte landschappen en diepe, duistere bossen. Dat komt tot uiting in langzame en dromerige liedjes met galmende klanken en synthesizereffecten.

Na zijn debuutalbum Holly (2007) en de opvolger You I Wind Land and See (2011) nam Nozuka een aantal jaar de tijd om zijn derde werk te maken. Hij besloot de productie zelf te doen en nam het album op in zijn thuisstudio. Eigenhandig speelde hij ook veel van de instrumenten in die je op de plaat hoort, zoals gitaar, piano, toetsen, percussie en orgel. De vrijheid van zelf produceren gaf hem de mogelijkheid om te experimenteren en gedurfde stappen te zetten.

Soundscapes

De liedjes die hij aflevert zijn dan ook geen hapklare brokken. Het zijn vooral psychedelische nummers en Nozuka kiest vaak voor het verwerken van soundscapes in zijn muziek. Daartoe worden er met synthesizers klanken geproduceerd die geen akkoorden zijn en geen doelbewust ritme kennen. Het zijn lang aanhoudende geluidsgolven met een hypnotiserend effect. Je hoort ze vooral goed terug in een aantal instrumentele liedjes op de plaat, zoals het openingsnummer ‘Nest’ of ‘Lucerne’.

Griekse mythologie

Kenmerkend zijn ook de overduidelijke verwijzingen naar de Griekse mythologie. Zo slaat de albumtitel op James Joyce’ modernistische roman Ulysses uit 1922, die als grootste inspiratiebron het verhaal heeft van de zwervende  held Odysseus na afloop van de oorlog om Troje. Twintig jaar lang dwaalt hij rond en wordt hij belaagd door zeegod Poseidon voor hij met zijn vrouw Penelope wordt herenigd. Ook de liedjes ‘Iulius’ en ‘Hera’ refereren naar figuren uit de oud-Griekse mythen en sagen. Wat opvalt is dat het geen nieuw werk is, maar dat het remakes zijn van nummers die Nozuka eerder schreef maar niet uitbracht op een album. Het gaat om de liedjes ‘Ababayo’ en ‘Comfort In Emptiness’.

Dromerig

Nieuw op de plaat zijn wel ‘Sweet Lover’ en de single ‘Right By You’. Terwijl uit ‘Sweet Lover’ enigszins wanhoop spreekt, is ‘Right By You’ een verzachtende, minimalistische track. Het nummer roept een loom, sensueel gevoel op en geeft een kijkje in de rustgevende droomachtige wereld die Justin Nozuka probeert te creëren op het album. Zijn emotioneel geladen stem draagt bij aan het soezerige geluid dat het liedje neerzet.

Al met al heeft de experimentele insteek van Nozuka tot een compleet ander album geleid dan de voorgangers, dat bij de popliefhebbers beslist niet zo pakkend in het gehoor zal liggen. Het vormt een geheel van dromerige liedjes die in elkaar overvloeien en waarop de zanger zich volledig geeft. In eerste instantie klinkt de plaat misschien eentonig, maar wanneer je beter luistert hoor je steeds meer lagen. De nummers laten dan ook veel over aan de verbeelding, zowel tekstueel als muzikaal. Sluit daarom je ogen en waan je in de intrigerende wereld van Ulysees.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Muziek, Recensie | No Comments »

Prachtige internationale abstractie in het Cobra Museum

april 19th, 2014

Het Cobra Museum in Amstelveen pakt uit met een ware blockbuster over internationale abstractie uit de jaren vijftig. Klinkende namen als Jackson Pollock, Willem de Kooning en Karel Appel zijn namelijk te zien in de tentoonstelling From the Guggenheim Collection to the Cobra Museum: International Abstraction 1949-1960. Zoals de titel doet vermoeden zijn de werken afkomstig uit de befaamde Solomon R. Guggenheim collectie uit New York. En het is werkelijk prachtig.

New York

De tentoonstelling focust zich op de roerige jaren vijftig waarin de naoorlogse samenleving en de kunst radicaal veranderden. Het internationale kunstcentrum verschoof van Parijs naar New York, waar het abstract expressionisme hoogtij vierde. Dat deze Amerikaanse schildersstroming ontzettend divers was laat de tentoonstelling goed zien. Zo is Number 18 (1950) van Jackson Pollock (1912-1956) een sterk voorbeeld van action painting: de verschillende kleuren verf zijn expressief in slierten op het doek gedropen en gegooid. Pollock werd duidelijk niet zomaar Jack the Dripper genoemd. Andere schilders werkten puur met grote kleurvlakken. Zo plaatste Mark Rothko (1903-1970) in Untitled (1947) een blauw en een oranje kleurvlak op een bruine achtergrond. Oog in oog met het eindresultaat is de aantrekkingskracht hiervan voelbaar.

Parijs

De tentoonstelling richt zich ook op naoorlogse kunst uit Europa. Wel zo passend (het blijft immers het Cobra Museum) is de aandacht voor Cobra kunstenaars als Karel Appel (1921-2006). Appel maakte kleurrijk werk waarin enigszins figuren herkenbaar zijn. Heel anders is het grauwe Composition (1953) van Alberto Burri (1915-1995) dat bestaat uit aan elkaar genaaide juten zakken. Of het werk van de Franse action painter Georges Mathieu (1921-2012). Zijn Painting (1952) en Untitled (1959) doen verfijnd aan door de kalligrafische elementen die niet het gehele doek bedekken. Genoemde kunstenaars zijn slechts een kleine greep uit de tentoonstelling, die prachtig laat zien dat zowel de Amerikaanse als de Europese abstracte kunst van de jaren vijftig ontzettend uiteenlopend en vernieuwend was.

Tastebreakers

Dertien van de werken die nu in het Cobra Museum hangen waren ook te zien op de Inaugural Guggenheim Exhibition uit 1959, waarmee het Guggenheim Museum in New York opende in het iconische gebouw van Frank Lloyd Wright. Toenmalig directeur James Johnson Sweeney was namelijk fervent verzamelaar van wat hij tastebreakers noemde: vernieuwende kunstenaars die door de toen heersende smaak heen braken. Hij had er een scherp oog voor, want zijn tastebreakers zijn nu de gevestigde orde. De tentoonstelling in het Cobra Museum is dan ook een ode aan Sweeney en het Guggenheim Museum, en leert haar bezoekers meer over deze geschiedenis. Erg interessant.

Eerbied

Het was spannend wat de abstracte kunstenaars in de jaren vijftig deden, en bijzonder hoe het Guggenheim Museum daar zo snel al oog voor had. De prachtige en ruim opgezette tentoonstelling in het Cobra Museum in Amstelveen draagt dat duidelijk over. Wat je echter vooral overvalt tijdens het bezoeken van de tentoonstelling, is een gevoel van eerbied. Het is heel bijzonder om kunst van zulke klasse in ons eigen kleine kikkerlandje te kunnen zien.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

Floating Skyscrapers toont dat acceptatie van homoseksualiteit niet vanzelfsprekend is

april 18th, 2014

Floating Skyscrapers (Plynace Wiezowce) is een liefdesverhaal over twee jongens, Michal en Kuba, die elkaar ontmoeten tijdens een feestje. Hun relatie is nogal gecompliceerd doordat Kuba nog niet is uitgekomen voor zijn seksuele geaardheid. Zijn geheim zorgt dan ook voor veel problemen, onuitgesproken gevoelens en zelfs haat. Deze worden vooral zichtbaar in momenten van stilte of complete onrust. De kracht van de film zit in de close-ups, die de intense emoties op de gezichten van de acteurs weet te tonen.

Zwemmer Kuba gespeeld door Mateusz Banasiuk (Big Love) is hard op weg om door te breken in de wereld van de topsport. Zijn ontmoeting met Michal (Bartosz Gelner) opent echter een geheel nieuwe wereld voor hem. Terwijl Kuba steeds meer met Michal rondhangt, probeert zijn vriendin er alles aan te doen om hun eigen relatie in stand te houden. De film is dan ook gevuld met stiekeme ontmoetingen, ontluikende liefdesscènes en pijnlijke situaties die laten zien dat homoseksualiteit nog niet altijd geaccepteerd wordt.

Groeiende vermoedens

Het is dan ook Kuba’s vriendin Sylwia (Marta Nieradkiewicz), die moeite heeft om de seksuele geaardheid van haar vriend te accepteren. Vanaf het moment dat ze Michal en Kuba samen ziet, groeit haar vermoeden over hun hechte relatie en neemt jaloezie de overhand. Deze gevoelens zijn duidelijk te voelen in een scène waarbij Michal bij het koppel wordt uitgenodigd voor het diner. De spanning is dan ook om te snijden tijdens dit stil etentje. Gefocust op hun borden met eten weet Sylwia met haat gevulde blikken naar Michal te werpen. Nieradkiewicz weet zonder woorden maar met sterke gezichtsuitdrukkingen de gevoelens van Sylwia goed over te brengen.

Close-up

Deze gezichtsuitdrukkingen vallen extra op doordat de film voornamelijk is opgebouwd uit close-ups. Als kijker zit je dicht op de huid van Kuba, Michal en Sylwia. Elk klein detail van een bepaalde emotie krijgt hierdoor meer kracht. Dit wordt nog meer uitvergroot doordat de camera alleen scherp stelt op het personage vlak voor de camera. Een landschap, auto’s op een snelweg of renners op een atletiekbaan trekken hierdoor als wazige vlekken haastig voorbij op de achtergrond. Het benadrukt dat slechts de driehoeksverhouding tussen Kuba, Michal en Sylwia er toe doet in deze film. Floating Skyscrapers is een innemende drama waarbij de kijker zich nauw betrokken voelt bij de innerlijke tweestrijd waarin Kuba verkeerd.

Pijnlijke stiltes

Het doeltreffend gebruik van muziek en geluid versterkt nog meer het gevoel van betrokkenheid bij deze film. De langdurende close-ups van onder meer de wanhopige haatdragende blikken van Sylwia hebben, juist door de stilte, een grote impact op de kijker. Anderzijds worden de momenten van blinde woede uitvergroot door het gebruik van muziek. Agressieve en oncontroleerbare tonen begeleiden dan ook passend scènes waarin zelfcontrole ver te zoeken is.

Tomasz Wasilewski’s Floating Skyscrapers weet door stilte, close-ups en sterk acteerwerk de kijker nauw te betrekken bij de personages. Om je vervolgens achter te laten met het verontrustend gevoel dat vrijheid van seksuele geaardheid en acceptatie hiervan zelfs in onze huidige maatschappij slechts een illusie is.

 

Tags: , , , , , , , , , ,
Posted in Film, Recensie | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.