Grote namen, spannende films en vooral veel wetenschap op de 30e editie van Imagine Film Festival

april 17th, 2014

Dit jaar gaat het Imagine Film Festival (voorheen Amsterdam Fantastic Film Festival) zijn dertigste editie in. Het festival is gespecialiseerd in de fantastische film: van anime tot horror, van sci-fi tot fantasy. Met een gevarieerd programma en een spectaculaire locatie als EYE is Imagine een genot voor de liefhebber van het genre en een fijn avontuur voor de nieuwsgierige nieuwe bezoeker.

Imagine heeft een veelbelovend programma weten samen te stellen. Zo haal ik mijn hart op bij nieuwe films van grote namen als Jodorowski, Gilliam en Miyazaki en zijn er maar liefst drie premières van Nederlandse bodem.

Futuristisch decor

Vanaf Amsterdam centraal station steek ik met de pont het IJ over. In de verte is het EYE filmmuseum en –theater al te zien: het grote, witte gebouw dat er  uitziet alsof het uit een science-fiction film is gehaald valt op. Voor de tweede keer vindt het festival op deze locatie plaats en het futuristische EYE voelt als een perfect decor voor een festival dat zich richt op de fantastische film.

Fantastic Science

Het thema van de dertigste editie is Fantastic Science. Dit thema komt niet alleen terug in films als The Machine, +1 en The Zero Theorem, maar ook in andere onderdelen van het programma. Van masterclasses over de wetenschap in Hollywood tot de voorvertoning van de nieuwe aflevering van de serie Cosmos en van een symposium over kunstmatige intelligentie in film tot een reeks korte films met wetenschap in de hoofdrol: science is alom aanwezig.

Zo ook in het festival café. Op de tafeltjes staan bloemen, maar dan wel in Erlenmeyer flesjes met water in alle kleuren van de regenboog. In een hoek kan de creatieve bezoeker zijn ideeën kwijt op een schoolbord met krijt en voor het café staat een installatie in de vorm van het periodieke systeem.

In dit festival café creert Imagine een eigen plekje in EYE. Met een goede bak koffie plan ik hier het programma voor de dag en kan ik rekenen op advies van de vrijwilligers en medebezoekers. Na de laatste film keert menig festival bezoeker hier nog even terug, want wat is er nou fijner dan na een lange dag films met een drankje te genieten van het fantastisch uitzicht over het IJ.

Gevarieerd

Op het film programma is er naast wetenschap ook plaats voor andere onderwerpen, want Imagine zou Imagine niet zijn zonder een vleugje horror en avontuur. In het gevarieerde programma komen we via het Noorse avontuur Ragnarok uit op een nerdy komedie en lopen we na The Wind Rises (de laatste film van anime-meester Miyazaki) de wereld van de nederhorror in in De Poel . Zo is er voor iedereen wat naar zijn smaak te zien op dit festival, maar kan je je ook lekker laten verrassen.

Imagine blijft zich ontwikkelen en verrassen met de nieuwe locatie en nieuwe thema’s. Voor de bezoeker die de hoogtepunten wil meekrijgen is er op de zaterdag na het festival een best-of dag waarop Imagine de door het publiek best gewaarde en snelst uitverkopende films nogmaals vertoont.

Tags: , , , , , ,
Posted in Film, Reportage | No Comments »

Ongedwongen opening van de culturele lente op kunstenfestival Tweetakt

april 16th, 2014

Op de Neude in Utrecht staat ruim twee weken lang een klein Western dorpje. Als je onder de houten welkomstboog van het festivalcentrum van Tweetakt loopt, waan je je ineens in de prairie. In kleine houten huisjes zijn installaties te zien en in het midden staat een rupsbaan uit 1932. Daaromheen genieten bezoekers van hun biertje of espresso en het zonnetje. Want de culturele lente van 2014 is geopend. Nog tot en met 21 april kun je deze opening vieren op dit bonte festival.

De kunstenfestivals Tweetakt en Kaap werken dit jaar samen. In het centrum van Utrecht en op Fort Ruigenhoek in Groenekan zijn games, dans, toneel en muziek te zien, geschikt voor alle leeftijden. De oude rupsbaan doet nog precies hetzelfde als dat hij zo’n tachtig jaar geleden al deed: rondzoeven in een flink tempo. Een kind haalt zijn vader over om er samen in te gaan en eenmaal in de rupsbaan, gillen ze het uit. Het hart van het festival op de Neude voelt overdag als een speeltuin, waar overal iets te zien is en kinderen rondrennen. ’s Avonds beleef je er een bijzonder avondje uit met diverse DJ’s.

Ondefinieerbare spelonderdelen

De hele dag door zijn er verspreid over Utrecht verschillende betaalde dans- en theatervoorstellingen en muziekoptredens te zien; van grote bekenden als Spinvis tot jong talent, zoals YoungGangsters. Er valt ook genoeg te beleven bij de installaties op de rest van het terrein. Een huisje staat vol ondefinieerbare spelonderdelen. Sommige speelborden zijn te herkennen maar toch blijven de spelregels een raadsel. Beeldend kunstenaar Maze de Boer daagt de bezoekers daarmee uit om zijn creativiteit naar boven te halen en zelf een spel te verzinnen.

Liedje bestellen

Bij Alleen Voor Meisjes kun je een voor jou geschreven liedje bestellen, want ‘stiekem dromen alle meisjes ervan dat een zanger ooit een liedje voor ze zal schrijven’. Eerst bekijkt iemand van het liedjesschrijfteam je eens goed van top tot teen en maakt hij aantekeningen. De kleur van je ogen, de lengte van je haar en je uitstraling; alles wordt genoteerd op een speciaal formulier. Daarna mag je een hokje binnentreden en door een kijkdoos naar het geestige optreden kijken. Honderd procent zeker dat je met een glimlach naar buiten komt.

Open lucht

Of plof gewoon neer op het terras en proef de ongedwongen sfeer van dit bijzondere festival. Bezoekers kiezen lekker zelf wat, en hoeveel voorstellingen en installaties ze zien. Liefhebbers van het zomerse theaterfestival De Parade kunnen nu op Tweetakt alvast een klein beetje voorproeven. Beide evenementen ademen kunst en cultuur in de open lucht zonder dat je per se van dat terras hoeft af te komen.

Vanwege een kort geding met gemeente De Bilt, zijn de activiteiten op Fort Ruigenhoek tijdelijk stilgelegd. Er is nog niet bekend wanneer het festival daar verder gaat. Klik hier voor meer informatie.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Fotoreportage, Reportage, Theater | No Comments »

Doeltreffende sfeerbeelden winnen het van overdreven theatraliteit in Het verdwijnen van Robbert Welagen

april 16th, 2014

Misschien heb je er weleens aan gedacht op een baaldag: gewoon je spullen pakken en verdwijnen, zonder iemand te vertellen waar je naartoe gaat. In Het verdwijnen van Robbert Welagen van Selexyz Debuutprijs-winnaar Robbert Welagen probeert hoofdpersoon Robbert het. Weggaan en vergeten is echter niet zo makkelijk, zo blijkt uit deze onderhoudende maar te theatrale roman.

Robbert is vijfentwintig jaar en worstelt met het schrijven van een tweede roman, nadat zijn eerste, Lipari, goed ontvangen is. Zijn grote liefde Chloë is getrouwd met een andere man en hij voelt een grote leegte. Op een dag besluit hij te vertrekken en alles achter te laten. Robbert reist heel Europa door, maar komt er na jaren achter dat ontsnappen aan de leegte en jezelf nog niet zo eenvoudig is.

Relatie tussen literatuur en werkelijkheid

In Het verdwijnen van Robbert Welagen voert Welagen zichzelf op als hoofdpersoon. Dat idee is niet nieuw, Jan Cremer gebruikte het al in de jaren zestig in zijn roman Ik, Jan Cremer. In Het verdwijnen van Robbert Welagen is dit spelletje met de werkelijkheid te geforceerd. Welagen wil te graag en benadrukt vaak en onsubtiel deze metarelatie tussen literatuur en werkelijkheid, zoals: ‘Ik staarde naar het plafond en vond het een cliché dat ik in een hotel verbleef en naar het plafond staarde. Hoeveel boekpersonages doen dat niet? De hotelkamer als symbool voor thuisloosheid, ontheemding, eenzaamheid en alle andere uitgemolken thema’s waar de literatuur geen genoeg van krijgt.’ Jaja, denk je dan, ik snap het wel en dat levert een vieze nasmaak op.

Uitgewerkte leegte

Wie door deze theatraliteit heen kan prikken, vindt daaronder een onderhoudend boek over bovengenoemde thema’s: thuisloosheid, ontheemding en eenzaamheid. Want wat doe je als je nergens je plaats kunt vinden? En kun je er wel bewust voor kiezen eenzaam te zijn? Welagen verkent deze vragen terwijl Robbert door Europa reist in zijn oude Land Rover en slaapt in vervallen gebouwen, met herinneringen aan Chloë om hem warm te houden. De sfeerbeelden die hij schetst, zijn weerspiegelingen van wat Robbert doormaakt. In die passages schitteren alle vraagstukken door, zonder antwoord, en laat Welagen zien dat hij wel degelijk kan schrijven: ‘Verspreid over de zalen stonden allerlei bedden, kasten en tafels. Ik slenterde wat rond en vond in een bureaulade verdroogde vellen papier met verbleekte, onleesbare letters erop. In de boomgaard speelde ik met een tak slagbal door appels in de lucht te gooien en ze weg te slaan.’ De uitdrukking ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’ is goed op zijn plaats. Voorlopig mag Robbert Welagen nog niet verdwijnen.

Tags: , , , , ,
Posted in Literatuur, Recensie | No Comments »

Win kaarten voor Blasted van De Utrechtse Spelen!

april 16th, 2014

Eenmalig terug in Utrecht: de veelgeprezen voorstelling Blasted van Sarah Kane in de regie van Thibaud Delpeut. Blasted, met Peter Blok, Benja Bruijning en Eline ten Camp, is inktzwart en bikkelhard en tegelijkertijd poëtisch, puur en ontroerend.
Een cynische tabloidjournalist en een naïef jong meisje ontmoeten elkaar weer na een lange tijd. Terwijl hun weerzien ontspoort in een nachtmerrie, verandert de wereld buiten hun hotelkamer in een oorlogsgebied. Van 6 t/m 10 mei in Theater De Paardenkathedraal. > Meer info

In samenwerking met De Utrechtse Spelen geeft CultuurBewust.nl 2×2 vrijkaarten weg voor Blasted. Kans maken? Beantwoord dan voor 30 april 2014 onderstaande prijsvraag.

Tags: , , , , , , , , , , ,
Posted in Highlight, Prijsvraag | No Comments »

Waarachtige schijn en oprechte vervalsing in Façadism en The truth about Kate

april 16th, 2014

Kun je je eigen werkelijkheid scheppen? Om deze vraag draaide het programma dat op 12 april plaatsvond in het DCR-gebouw in Den Haag. In NEST was de groepsexpositie Façadism te bewonderen en het recent geopende Zaal 3 van Theater aan het Spui voerde het theaterstuk The truth about Kate op. Façadism is nog tot en met 20 april te bezoeken. Artiesten creëren een bepaald imago, op internet kun je een heel andere identiteit aannemen en achter alle televisieproducties zit een heel team dat alles tot in de puntjes voorbereidt. NEST en Zaal 3 sloegen de handen ineen om deze geënsceneerde ‘werkelijkheid’ te bevragen.

Het lijkt het alsof de bezoeker in een still van een zwart-film stapt bij de installatie Afgelopen (2014) van de Zwitserse Dominique Teufen (1975). De feestelijke ruimte vol ballonnen, slingers, geopende wijn- en colaflessen en uitgedrukte peukjes is van alle kleur onttrokken. Het zet aan tot onzekerheid, een zwart-wit werkelijkheid bestaat toch enkel in oude films? De installatie past perfect in de expositie die vragen oproept over geveinsde authenticiteit.

Mierzoete musical-kunst

Het Belgische kunstenaarsduo Sarah & Charles (1981, 1979) tracht eveneens twijfel te zaaien met hun musicalfilm Suspension of disbelief (2013). Een jong meisje speelt in een hutje in de tuin. Maar schijn bedriegt: het gras is nep en de omgeving blijkt een filmstudio. In de prachtig vormgegeven film wordt de grens tussen de geënsceneerde illusie en de werkelijkheid verkend.

Als in de film een jonge vrouw vanuit de studio het decor instapt, lijkt dit geenszins te storen. Begeleid door pianomuziek beweegt de vrouw tussen de verschillende decors, zingt en voert samen met andere dansers clichématige danspassen op. De acteurs zijn gehuld in pastelkleurige poloshirts en korte broeken en draaien rondjes met witte attributen in hun handen. De ultieme happy fantasy.

Absurdistisch theater

De fantasiewereld komt ook terug in de voorstelling The truth about Kate (2014). Het jonge regietalent Davy Pieters (1988) bedacht het concept van een absurdistische solo-act over het verlangen naar sterrendom. Actrice Naomi Velissariou (1984) schittert als een eenvoudige vrouw die zich voorstelt dat er een documentaire over haar leven als superster wordt gemaakt. In een scene waar ze zich voorstelt dat ze als ‘sexy’ zangeres met een rapper een clip maakt kruipt Velissariou over de vloer, ‘rijdt’ tegen een deur aan, laat haar tong over een stoel glijden en persifleert Beyonce’s Telephone-clip. Het fenomeen sterrendom wordt flink op de hak genomen; vermakelijk, ironisch, maar wat aan de lange kant.

Succesvolle samenwerking

De combinatie van de theatrale expositie Façades en de absurdistische voorstelling The truth about Kate is geslaagd. In beide kunstvormen wordt bevraagd wat tegenwoordig als ‘echt’ gezien wordt. Zinnen uit het theaterstuk als ‘This award is not just for me, but for women everywhere’ zijn herkenbaar en onthullen iets over het verlangen om deel uit te maken van een waan, een droombeeld. Nu is het hopen op een vervolg van de samenwerking tussen NEST en Zaal 3.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie | No Comments »

Smells like 80s/90s: Graceland: Het omstreden meesterwerk van Paul Simon

april 16th, 2014

De echte disco is voorbij, maar de dansmuziek is meer dan levend. Post-disco, euro-disco en dance-pop overheersen de jaren 80. Aan de andere kant van het muziekspectrum ontwikkelt de rockmuziek zich tot metal en new wave.  In de nineties komen daar grunge, britpop en punk bij. In navolging van Papa’s Platenkast ruiken we in deze rubriek aan de toonaangevende albums uit de jaren 80 en 90. In deze aflevering Graceland van Paul Simon uit 1986.

In het midden van de jaren ’80 is er veel onrust in Zuid-Afrika. Apartheid is nog heel gewoon en Mandela zit nog gevangen. Het in 1985 uitgebrachte nummer ‘Sun City’ van Artists United Against Apartheid, met grote namen als Bruce Springsteen, U2, Keith Richards en Ringo Starr, staat bij iedereen in het geheugen gegrift. De boodschap is duidelijk: We boycotten Zuid-Afrika. Paul Simon trekt zich er niets van aan. In samenwerking met Zuid-Afrikaanse artiesten maakt hij in het omstreden land zijn meesterwerk: Graceland.

Vernieuwend

Al vanaf de eerste toon op het album is het duidelijk dat Simon iets anders wilde maken dan hij en de muziekwereld gewend waren. Het openingsnummer ‘The Boy in the Bubble’ is een vrolijk geheel en daarmee een voorbode voor de rest.  Zoals bij de meeste nummers op het album heeft Simon de tekst geschreven nadat de muziek helemaal klaar was. Hij had hier veel moeite mee, omdat de muziek op andere maten en tempo’s gebaseerd was dan hij tot dan toe gewend was. Het tweede nummer ‘Graceland’ komt weer wat meer in de buurt van de Simon zoals de westerse wereld hem kent. Een uptempo folknummer met uiteraard een duidelijke Zuid-Afrikaanse invloed. Het meezingrefrein en de weinige tempowisselingen zorgen ervoor dat het liedje makkelijk in het gehoor ligt. Het zal in 1988 de Grammy voor  ’Record of the Year’  winnen en wordt alom gezien als beste nummer op de plaat.

A capella

De andere hit van het album is ‘You Can Call Me Al’. Het vrij makkelijke en toch aanstekelijk deuntje wordt al snel populair, mede door de bijbehorende videoclip, die lichtjes de draak steekt met zijn voormalig partner Art Garfunkel. De Amerikaanse komediant Chevy Chase, zich voordoend als Garfunkel, lepelt namelijk droogjes de hele tekst van het nummer op. Simon zelf staat ernaast en speelt allerlei instrumenten die te horen zijn in het nummer. Speciale aandacht op het album is er ook voor ‘Homeless’, waarin Simon, samen met de lokale zanger Shabalala, a capella in de Zoeloe taal zingt. De prachtige echo-effecten geven het nummer een statig geheel, waardoor de twee zangers gewichtig overkomen. Tevens geeft het nummer blijk van de experimentele  driften van Simon, die met dit nummer een geheel nieuw genre bespeelt. Het gaat hem zo goed af, dat het bijna lijkt alsof hij nooit anders heeft gedaan.

Ambassadeur

Ondanks dat Paul Simon Graceland in Zuid-Afrika maakte tijdens de culturele boycot, gaven de muziekrecensenten vanuit de gehele wereld lovende kritieken. De zwarte Afrikaanse muziek leeft na het album opeens meer dan ooit. De meewerkende artiesten krijgen, in het spoor van Simon, de roem die ze verdienen. Door de apartheid werd deze stroming ondergesneeuwd, maar met behulp van Graceland verovert ze opeens de wereld. En zo wordt Paul Simon de ambassadeur van de zwarte muziek door de culturele boycot te ondermijnden.

Tags: , , , , , , , , ,
Posted in Klassieker, Muziek | No Comments »

Plensa legt de ziel in zijn reusachtige beelden in Skulpturenpark Waldfrieden Wuppertal

april 15th, 2014

Reusachtige sculpturen in de vorm van mensen die bestaan uit letters, woorden of muzieknoten. Deze ‘verhalen’ van mensen staan op grote stenen in een omgeving waar natuur en cultuur lijken te versmelten. Deze prachtige beelden van de Spaanse kunstenaar Jaume Plensa(1955) zijn te zien in het Skulpturenpark Waldfrieden in Wuppertal dat is opgericht door het Tony Cragg Foundation.

Plensa’s sculpturen zijn gesitueerd in en rondom het prachtige glazen huis, dat is ontworpen door architect Rudolf Hoppe. De transparantie van de ramen, die je in direct contact brengen met de natuur, versterken de doorzichtigheid van de sculpturen. Het stellen mensen met opgetrokken knieën voor en omdat alleen de huid wordt weergegeven door de metalen letters, woorden en muzieknoten, kun je er dwars doorheen kijken. Een bijzonder samenspel tussen de architectuur en de werken van Jaume.

Poëzie

Jaume Plensa, een energieke man, zit vol verhalen, vol ideeën. Hij leidde ons rond langs zijn beelden en weet gepassioneerd over zijn werk en over zijn kijk op het leven te vertellen. Zo ziet hij de gedachten van dichters rondzweven in de lucht en samenkomen in het werk genaamd Thoughts (2013). Dit werk bestaat uit flarden van poëzieteksten van dichters als Blake, Valente en Canetti. Mensen zijn meer dan vlees en bloed, lijkt het werk te willen zeggen. Plensa wil de schoonheid van het leven, die hij ziet in de poëzie, overbrengen.

Muziek

Plensa ging heel even op zijn hurken in de sculptuur Silent Music (2013) met muzieknoten zitten; het werk bestaat uit een vioolpartituur en heeft een duidelijke opening, zodat je erin kan. Jaume heeft goede herinneringen aan de muziek. Zo kroop hij als klein jongetje in de piano, wanneer zijn vader ging spelen en omvatte op dat moment de muziek zijn hele wereld. Dit verhaal is kenmerkend voor dit werk, de persoon bestaat puur uit muziek. Zo lijken verschillende disciplines in één werk te worden verenigd, terwijl je de muziek alleen in je hoofd kunt horen. Zijn verhaal maakt dat het beeld gaat leven.

Natuur

Ook het samenspel tussen zijn sculpturen en de natuur komt in Skulpturenpark Waldfrieden uitstekend uit de verf. De grote, logge steen, wat het fundament is voor zijn werken, past precies in de idyllische omgeving. De passie van Jaumes persoonlijkheid en zijn verhalen wakkert het vuur in de werken aan. Zo ontstaat er een voelbare energie rondom de werken van Jaume en krijgen de transparante sculpturen een ziel.

Naast de sculpturen van Jaume Plensa, kun je in de enorme beeldentuin de permanente collectie van beelden van Tony Cragg bewonderen. 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,
Posted in Kunst, Recensie, Tip | No Comments »

« Older Entries |

Volg ons

Nieuwsbrief

Ja, ik ontvang graag tweewekelijks de tofste culturele uitgaanstips.